Het is voorbij. De gehele Olympische ploeg is bekend. Helaas heeft Marianne net niet op tijd haar snelheid en stabiliteit teruggekregen. Het had zo ontzettend gaaf geweest als zij het had gered. Maar als nog heeft zij een enorme prestatie neergezet, om zo kort na de welbekende val (met ernstige gevolgen) al zo hard weer te kunnen schaatsen, of überhaupt alweer te kunnen schaatsen! Petje af voor haar, alleen heeft zij daar met oog op de Spelen niet zo veel aan. Het AKT2 kwam net een week te vroeg. Toch hoop ik dat zij nog mee gaat naar Vancouver met het team. Dat is nog niet bekend.

Woensdag is het de dag dat wij met ons team naar Calgary vliegen. Daar gaan wij nog bijna 2 weken snelheid op doen en ons verder toespitsen op de te rijden afstanden in Vancouver. Alles moet nog iets perfecter dan dat het nu is. Wij rijden daar ook nog een wedstrijd, als soort van generale voordat wij aan de start komen in Vancouver...